De wereld is een speeltuin
Wat weet je van je eerste kinderjaren? Ik word geboren in den Briel, ofwel Brielle, stad van de Watergeuzen en krijg een warm welkom van ouders, familie en vrienden. Ik heb al een oudere zus en een herdershond die Pluto heet. Door Pluto houd ik van honden. Het verhaal gaat dat ik niet huil na de geboorte, maar een vreugdekreet slaak. Wat een leuke wereld!
Mijn ouders hebben een schoenenzaak aan de Voorstraat en ik vind het heerlijk om daar rond te lopen, het is ene grote speeltuin om schoenen te passen, klanten te ‘helpen’ en winkeltje te spelen… En ja ik ben dan al graag ‘out-of-the-box’.
Op mijn derde verhuis ik naar Rotterdam en die stad blijft voor altijd in mijn hart. Niet lullen, maar poetsen en geweldige humor om het leven te relativeren.
Ik heb een favoriete juffrouw Groen en meester Schram, en koop met mijn beste vriendin op de markt Bob Evers en Arie Roos -boeken. En zakjes honingbrokken. De school is goed en met beperkte inspanningen loop ik er gemakkelijk doorheen. Mijn ouders zijn goed in uitjes: alle vrienden van mijn zus en mij willen altijd met ons mee. We gaan naar de zandverstuiving, mijn vader bouwt hutten met ons, mijn moeder is er voor de limonade en de koekjes.
Ik ga op judo dus mijn klasgenoten laten het wel uit hun hoofd om mij of min vrienden te pesten.
Want hoewel ik zeer vredelievend ben, zijn mijn reflexen goed ☺.
Alleen voor de foto draag ik nette mantelpakjes want verder ben ik het liefste buiten met mijn vrienden of onze nieuwe hond, een Dobermann met de naam Joekel. Nog een reden om niet gepest te worden.:-)
Ik denk dat ieder kind traumaatjes oploopt en er zijn twee belangrijke gebeurtenissen die mijn leven beïnvloeden.
Op mijn 8e, wordt mijn jongste zus geboren. Ze is een gezonde baby, maar loopt hersenvliesontsteking op, dat in het medische circuit helaas niet wordt herkend. Ze houdt er een enorme hersenbeschadiging aan over en blijft voor altijd een ‘baby’ die niet kan staan, zitten, lopen of bewegen. Ze is bovendien spastisch en heeft 24-7 hulp nodig. Dat kan alleen als je dat met het hele gezin doet. Ik ben opeens volwassen. Ze is overigens een geweldig kind, die -hoewel ze niet kan praten – ons wel wat dingen duidelijk kan maken.
Ik leer onvoorwaardelijke liefde van haar en ook vroege zelfstandigheid. Ik doe boodschappen, verzorg mijn zusje, ga mee naar therapie en leidt ook mijn eigen leven.
De tweede gebeurtenis zie ik als mijn grootste trauma en komt als ik van Rotterdam naar Amersfoort verhuis. Ik ben dan 12 en verhuis midden in het laatste schooljaar van de lagere school. Ik ben een bezienswaardigheid in de klas van mijn nieuwe lagere school, omdat ik uit de grote stad kom. Sja, Amersfoort is ook echt geen stad, vind ik zelf. Ik realiseer me hoe belangrijk een omgeving is om je thuis te voelen. Gelukkig kan ik na dat schooljaar naar de Middelbare school en begint er een nieuwe periode.
Ik kan niet anders zeggen dan dat mijn jeugd beschermd, liefdevol en heerlijk is. Ik ben een onbezorgd en enthousiast kind. Het leven is een speeltijd en dat is het voor mij altijd gebleven. En ook in een speeltuin val je wel eens, maar dat doet niets af aan de pret.
Ik leer onvoorwaardelijke liefde en omgaan met omstandigheden die ik niet zelf uitkies en op dat moment ook liever niet wil maar die je nu eenmaal niet kunt veranderen. Je kunt er alleen het beste van maken.
Ik besef ook hoe belangrijk de omgeving voor mij is. Die dingen gaan mee in de rest van mijn leven.