Hoe kom je ergens terecht? In mijn leven zijn er altijd mensen op het goede moment die me een zetje in de juiste richting geven.
Ik ben 17, heb een Atheneum-diploma op zak en dan…? Mijn decaan zegt: ‘Ga jij maar Facility Management doen want jij hebt een brede belangstelling en dat is een brede opleiding’. Later begreep ik dat ik een generalist ben en geen specialist. En dat ik van managen houd. Zelfs van mijn eigen leven…☺
Waar de hogere Hotelschool zich op het management van de horecasector richt, heeft Facility Management meer aandacht voor faciliteiten in zorg, scholen en kantoorpanden.
Facilitair en Vastgoed gaat vaak samen: de ontwikkeling, bouw en onderhoud van panden. Onderhoud in brede zin: technisch, schoonmaak, textiel, inventaris… enzovoorts.
Het zijn vier geweldige jaren. In het derde jaar doe ik twee stages. De eerste in het (toen nog) Sonesta hotel in Amsterdam (nu Renaissance). Ik, redelijk beschermd opgevoed, beland in de grote stad en in een 4-sterren hotel, waar de vreemdste dingen gebeuren. Ik zie beroemdheden en de crews ervan, alle nationaliteiten komen hier en werken hier. En alles kan hier. Alsof ik een nieuwe wereld binnenstap! Geweldig.
Mijn tweede stage is in het Majella Ziekenhuis in Bussum (nu Tergooi) en tijdens die stage in het derde jaar, word me een baan aangeboden. Ik werk deeltijd in het vierde jaar en rond -gemotiveerder dan ooit – mijn studie af en ga verder met de baan van mijn leven.
Er gebeuren twee belangrijke dingen die mij wederom richting geven. Zowel mijn vriend als ik raken in de grote stad op zijn zachts gezegd in verwarring. Het leven is toch een beetje anders dan we van huis mee hebben gekregen. We krijgen het nodige te verwerken en onze relatie loopt stuk. Het enige wat ik wil is naar de andere kant van de wereld en ik vertrek naar Australië, waar ik familie heb. Dat is nu heel normaal maar in die tijd heel bijzonder. Ik word er met zoveel liefde en aandacht opgevangen dat het de pijn van de relatiebreuk verzacht en mijn liefde voor reizen (en familie) aanwakkert.
Wat bovendien altijd in mijn leven gebeurt, is het zogenaamde ‘toeval’. Als ik na vier weken denk ‘ik wil helemaal niet terug naar huis’ staken de binnenlandse luchtvaartmaatschappijen en kan ik mijn vlucht in Sydney niet halen. Ik dank het universum en blij f nog even.
De andere belangrijke gebeurtenis is mijn eerste baan in het ziekenhuis. Mijn baas is een fenomeen op het vakgebied en sleept me overal mee naar toe. Ik ben 22 en kom op alle seminars, beurzen en collegiale info-bijeenkomsten. Omdat hij vaak weg is, run ik de boel intern. Als mensen veel vertrouwen in je hebben, is het laatste wat je wilt, dat vertrouwen beschamen. Bovendien trekt het je naar een niveau dat je zelf nog niet voor mogelijk houdt.
Ik leer al vroeg dat ik altijd de juiste mensen op mijn pad krijg en dat het ‘toeval’ me helpt om mijn dromen waar te maken (pas later leer ik door kwantumfysica dat het de kracht van intentie is ). Vreemde omgevingen geven me een bredere kijk op zaken en leren me dat mijn waarheid niet de enige waarheid is en dat ik er dus beter van uti kan gaan dat ik de waarheid niet in pacht heb. Ik voel ook hoe belangrijk en waardevol familie is en hoe reizen mijn scope verbreedt. Dat is het begin van mijn Journey… de reis naar binnen en naar buiten.